Gliwicka Ślubowana Piesza Pielgrzymka na Górę św. Anny
 
  Strona startowa
  Fotogaleria
  Poradnik
  Św. Anna
  Wszystkich Świętych
  Kronika
  Księga gości
  Góra św.Anny
  do posłuchania
  Opis pielgrzymki
  modlitwy do św.Anny
  śpiewnik
  Program 2018
  Zapisy
Św. Anna

Św. Anna

      Niewiele wiemy o Jej życiu. Ewangelie milczą, nie wymawiają nawet Jej imienia. Tę lukę wypełniają apokryfy Nowego Testamentu i to te najstarsze, zwłaszcza Protoewangelia Jakuba, datowana na połowę II wieku. Imię św. Anny potwierdzają Ojcowie Kościoła. Dla Jej macierzyństwa należy się Jej hołd — w nim bowiem dostojeństwo i prawo do szczególnego szacunku[1].

Według starego podania święta Anna urodziła się w Judei, gdzie w Betlejem był jej rodzinny dom. Jej rodzice - Stolanus i Emerentiana - byli potomkami królewskiego rodu Dawida. Nie posiadali ziemskich dostatków, lecz byli cnotliwi i sprawiedliwi. Żyli w bojaźni Bożej, czyniąc dobre uczynki i pracując. Anna otrzymała od swoich rodziców staranne wychowanie pogłębione przez służbę w Świątyni Jerozolimskiej. Swojego męża, Joachima, poślubiła, gdy miała 24 lata. On również pochodził z pokolenia Dawidowego. Wychowywał się w znakomitej rodzinie w Nazarecie. Joachim i Anna uważali swoje małżeństwo za związek święty, oboje zachowywali Prawo Boże i przykładnie kroczyli drogą pobożności. Swój majątek dzielili na trzy części: jedną ofiarowywali na utrzymanie świątyni, drugą na potrzeby ludzi biednych i pielgrzymów, a tylko trzecią pozostawiali dla siebie

[2].

Anna była wzorem i przykładem życia dla wszystkich małżonek. Choć Anna i Joachim byli małżeństwem szczęśliwym, Bóg doświadczył ich brakiem potomstwa. Przez dwadzieścia lat nie doczekali się ani synów, ani córek. W kulturze żydowskiej bezpłodność była uważana za zło, hańbę i karę Bożą. Księga Psalmów podkreśla, że posiadanie potomstwa jest skarbem i znakiem Bożego bło­gosławieństwa: „Oto synowie są darem Pana, a owoc łona nagrodą"[3]. Podobny tekst znajduje­my w Ewangelii św. Łukasza: „Tak uczynił mi Pan - mówiła - wówczas, kiedy wejrzał łaskawie i zdjął ze mnie hańbę w oczach ludzi" - wypowiada Elżbieta po poczęciu Jana[4]. Anna i Joachim w pokorze znosili tę niesławę, wyjawiając swój smutek w modlitwie przed Bogiem

[5]. Pewnego dnia Joachim udał się do Jerozolimy, aby złożyć ofiarę w świątyni. Kapłan pełniący służbę nie przyjął ofiary Joachima, wytykając mu brak potomstwa: „Nie godzi się, byś ty jako pierwszy składał swe dary, jako że nie zrodziłeś potomka w Izraelu". Zasmucony Joachim postanowił nie wrócić do Anny. Opuścił dom, małżonkę i udał się na pustynię. W górach rozbił swój namiot i pościł tam 40 dni i 40 nocy, oczekując, że Bóg spojrzy na jego smutek.

Anna, nie wiedząc, gdzie jest Joachim, opłakiwała swoje wdowieństwo. Pewnego popołudnia Anna udała się do ogrodu i ponowiła także swój ślub złożony na początku małżeństwa -jako matka miała ofiarować dzieci Bogu w Jego świętym przybytku. Wtedy ukazał się anioł, który zapowiedział narodzenie dziecka i powrót Joachima. W tym samym czasie Joachim również miał widzenia anioła, który pocieszył słowami: „Pan Bóg przyjął łaskawie twoją modlitwę i jałmużnę, otrzymasz córeczkę i nadasz jej imię Maryja; ta córeczka będzie od dzieciństwa Bogu oddana i pełna Ducha Świętego". Małżonkowie ucieszyli się tą nowiną. W 45. roku życia Anny, dnia 8 września, urodziła się dziewczynka, której zgodnie ze zwyczajem żydowskim[6] w 15 dniu życia nadano imię Maryja, a 80 dni po narodzeniu rodzice zanieśli ją do świątyni, aby złożyć przepisaną prawem ofiarę i spełnić ślubowanie[7].

Maryja wychowywała się w świątyni, była tam aż do dwunastego roku życia, Prześcigała wszystkie dziewczęta swoją pobożnością, znajo­mością Bożego prawa, pokorą, czystością i każdą cnotą. Gdy miała zaledwie 14 lat poślubiła Józefa. Według niektórych przekazów Joachim krótko potem zmarł. Anna zaś mieszkała w Nazarecie z Maryją i Józefem, dożywszy 80 lat. Gdy zbliżał się koniec jej życia Chrystus, Maryja i Józef nie odstępowali od jej łoża. W godzinę śmierci, pożegnała się z najbliższymi, poleciła swego ducha Bogu i zasnęła w Panu przy błogosławieństwie Chrystusa oraz modlitwie Maryi i Józefa. Pochowano ją blisko św. Joachima. Najstarsze informacje o grobach św. Joachima i św. Anny, opierające się na przekazach ustnych, pochodzą z XII w. i umiejscawiają ich groby niedaleko Bramy Owczej w Jerozolimie

[8].

 



[1] J. Hermet, Góra św.Anny – historia klasztoru i kalwarii, Wrocław 1988, str. 14

[2] B. Kurowski, Przewodnik po sanktuarium na Górze św. Anny, Góra św. Anny 2011, str. 11

[3] Ps 127, 3

[4] Łk 1, 25

[5]Por. J. Gohly, Patrząc sercem – wymowa wizerunku św. Anny Samotrzeciej z Góry  św. Anny, Góra św. Anny 2006, str. 14 - 15

[6] J. Gohly, Ze św. Anną – modlitewnik, Kraków 2004, s 8

[7] B. Kurowski, Przewodnik po sanktuarium na Górze św. Anny, Góra św. Anny 2011, str. 11

[8] Por. J. Gohly, Patrząc sercem – wymowa wizerunku św. Anny Samotrzeciej z Góry  św.Anny, Góra św. Anny 2006, str. 14 - 15

 
 


 
Reklama  
   
kontakt  
  naswanne@gmail.com
726 349 375
 
 
  54.92.173.9

us
42440
22728
 
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=